zondag 13 maart 2011

Ik moet even mijn schrik van eergister met jullie delen hoor:

Maak kennis met mijn zoon Niels:

Amper 17 maanden, een heerlijke knuffelkont en (bijna) altijd vrolijk, loopt net een paar weken en erg ondernemend. Hij klautert overal op om er net zo hard weer van af te vallen.  Eergisteren waren we nog maar net thuisgekomen van de dansles van Emma en Sarah, ik had m'n jas nog niet eens uit toen hij alweer in de vensterbank was geklauterd en er met een grote boink ook weer uitviel. Midden in een verzameling Duplo waarbij hij met z'n voorhoofd midden op zo'n blokje terecht kwam.

Nu denk je dat dat niet zo scherp is maar hij had een gapend gat in z'n voorhoofd in de halve vorm van zo'n uitstekend rondje. Hup, snel in de auto naar de huisarts die gelukkig op vrijdagmiddag net nog aanwezig was en met 2 man sterk hebben ze het gat in z'n voorhoofd weer gelijmd. Op de foto hieronder (sorry voor diegenen die niet tegen bloed kunnen) zijn we net weer thuis en bikkel die hij is, laat ie alweer een lachje zien.


Maar oh, oh, oh wat jammer van z'n mooie gave koppie. Vlgs. de huisarts is een litteken onvermijdelijk gezien de diepte van wond. Ik probeer de wondranden nu goed bij elkaar te houden met strips want meneer heeft na een nacht het lijmlaagje alweer los gepeuterd en ik moet zeggen dat het nu toch wel redelijk snel geneest. Maar wat een schrik!

6 opmerkingen:

  1. Ach arme niels! Dat is zeker schrikken! :(
    Geen hem maar ee dikke kus van ons.
    Groetjes de family uit oegstgeest ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat zal zeker schrikken zijn geweest!! Maar dat zul je met je zoon nog wel vaker mee maken. Ik spreek uit ervaring na 2 dochters ook een zoon, heel leuk en lief maar veel ondernemender dan de dames.
    Wens hem maar beterschap!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een schrik zeg.... Gelukkig boven zijn oogje, maar wat een schrikt altijd zoiets bij zo'n ondernemende ukkepuk.

    Ramon heeft midden op z'n wang een diepe maanvormige wond gekregen door de uiteinde van een stepjesstuur. De schuimrubberen beschermdingen schoven gewoon weg toen hij er met z'n gezichtje op viel (toen amper 4 jaar). Het is toen mooi gehecht. We moesten van de plastisch chirurg, zodra de wond dicht was, het ruim een half jaar 3 maal daags moeten masseren met een verzorgende babycrème (wangetjeszalf heette dat toen). Zodat de zwelling zou slinken, de zenuwen weer aangroeiden en door het masseren de doorbloeding beter wordt en het lidtekenmooier geneest.

    Als ik kijk hoe het lidteken in het begin was en nu, is het mooi glad en dun geworden. Door zijn sproetjes is er weinig te zien. Als je dichtbij staat zie je het wel, maar het is gelukkig heel mooi geworden.

    Sterkte met de klautergeit!! Hopelijk wordt het maar een klein plekje.

    Groetjes, Collie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zussies:
    dat heb ik inderdaad al gemerkt, de meiden kon ik ergens neer zetten en die bleven binnen een paar vierkante meter spelen. Het is met een jongen (nog) beter opletten dus..
    Maar hij is ook veel knuffeliger dan de meiden waren. Ik weet niet of dat jongenseigen is maar ik geniet er heerlijk van zolang het nog kan!
    Collie: dat zal ook een vervelende ervaring voor je zoon zijn geweest, met hechten en al! Ik ga het inderdaad zodra het dicht is regelmatig insmeren. Het is met name de massage die het moet doen is m'n ervaring (heb zelf op m'n 13e flinke littekens opgelopen) En hoe meer jaren er over heen gaan hoe beter het wordt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. O wat schrikken,maar wel heel herkenbaar!Gelukkig geneest het snel en nu maar hopen dat het niet een al te groot litteken blijft.Mooi mannetje trouwens,zijn blouse in de kleur/stijl van je blogje!Beterschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie ogen heeft hij zeg, prachtig kereltje.
    Met of zonder littekentje.

    groetjes Gerlinde

    BeantwoordenVerwijderen